We dwalen door zo’n enorm Duits museum met moderne kunst. Grote zalen, veel serieuze kunst van Picasso, Beckman, Klee, en veel moderner. Het parket kraakt onder je voeten, je durft bijna niet hardop te praten en als je een beetje te dicht bij het werk komt zie je in je ooghoeken de suppoost al naderbij komen. Gauw maar weer wat afstand nemen.
En plotseling begint zo’n suppoost, terwijl je nietsvermoedend langs hem loopt, met z’n armen te zwaaien en op en neer te springen. Je schrikt je wezenloos! Was hij gek geworden? Nee, hij, ofwel, het dansje van de suppoost was KUNST. Van Tino Sehgal om precies te zijn. (“This is good”, 2001)
We wander through one of those huge German museums of modern art. Large rooms, a lot of serious art of Picasso, Beckman, Klee, and more modern artists. The parquet squeaks under your feet, you hardly dare speak aloud, and if you stand a little too close to the work the attendant is already approaching.
And suddenly, one of the attendants, while walking past him, starts waving with his arms, jumping up and down. It scared the daylight out of us. Was he crazy? No, he, or the dance of the guard was ART. (Tino Sehgal, “This is good”, 2001)
