Pate island. Na bijna een uur langs de mangroves met de speedboot, een kwartiertje met de bus, een stukje lopen langs tabaks- en bananenplantages kwamen we in het islamitische dorp Pate. Een doolhof van kleine steegjes. Daar konden we schilderen. Veel mensen achter en naast me die plezier maakten en hard lachten en praatten. En af en toe een voorbijrennende ezel. Rustig werken zat er niet in. Toen het nieuwe eraf was dacht de buurman dat het hoog tijd was voor een fijne Indiase film en zette de volumeknop op 10. “Sir, you are hurting my dignity!” schetterde de hoofdpersoon om vervolgens weer een potje te knokken. En toch heb ik dit schilderijtje afgemaakt. Kennelijk went het.
En toen moesten we nog terug mét allemaal natte olieverfschilderijen op schoot. En ook dat is gelukt.
Pate island. After almost one hour by speedboat, 15 minutes by bus, a short walk through tobaccofields and bananatrees, we arrived in the islamic village Pate. A labyrinth of little streets. Many people behind my back, laughing, talking, having fun. A donkey passing every now and then. Working quiet was an illusion.
When they were bored the neighbor thought he should watch a fine Indian movie and unfortunately my head was in front of his open window. “Sir, you are hurting my dignity!” the character shouted to start fighting his next fight. But I finished this painting. Maybe you get used to it.
And after that we had to return to Lamu with all the wet oil paintings on our lap. And we made that too.
